ప్రవహించే కాలంలో అన్నీ మారిపోతున్నాయి, అన్నింటితోపాటు నేనూను. ఇది వరకు చిన్ని చిన్ని ఆనందాలు, బుల్లి బుల్లి అందాలు మనసుకి నేరుగా తాకేవి, గిలిగింతలు పెట్టేవి, మనసంతా నిండిపోయేవి. ఎవ్వరికీ చెప్పకుండా ఉండలేనంతగా ఉబ్బితబ్బిబ్బు చేసేవి.. ఆనందాలే కాదు ఆవేశాలైనా, ఆవేదనలైనా అదే తీరు! మనలో చాలమందికి ఇది అనుభవమే.. అలా మనసు ఉండబట్టలేకపోతే లోపల్నుంచి “తవికలు” తన్నుకొచ్చేసేవి. బయటకి వచ్చేసిన భావాల్ని చూసుకుంటే ఎంతో హాయిగా అనిపించేది.. ఈ బ్లాగులో రాసినవన్నీ అలాంటివే.. ఇప్పుడు తవికలు నాకు ఠీ కొట్టాయి, దగ్గరకి రామని వెక్కిరిస్తున్నాయ్. నేనేం పాపం చేసానర్రా అని అడిగితే, అవి తిరిగి నన్ను ప్రశ్నించాయి-సంతోషాలు, సంబరాలు, కష్టాలు, కన్నీళ్ళు, జ్ఞాపకాలు, జాలి క్షణాలు అన్నీ అప్పుడూ ఉన్నాయి, ఇప్పుడూ ఉన్నాయి, కాని వాటిని మనసు తీరా అనుభవించే తీరికా, ఓపికా నీకెక్కడున్నాయమ్మా అని! నిజమేనేమో, ప్రశాంతంగా ఉండాల్సిన జీవితం గజిబిజికి, బిజి బిజికి తావిస్తోంది ఈ మధ్య. మళ్ళీ నా తవిక నేస్తాల అలక తీరేంతవరకు పచ్చి ఆలోచనల్ని పంచుకునేందుకు మానసవీణ తాపత్రయపడుతోంది. అదీ మార్పు సంగతి.
అద్భుతముగా వుంది. మా ఇంటిల్లిపాదికకు మీరు రాసినది నచ్చింది.